رواية كاملة

رانيا بتفكير:ممكن أكون كتبت ال٢. ..٦؟؟

هند:ايا كان أنا مش هكلمك تانى

رانيا:علشان خاطرى يا هند أنا مش ليا غيرك هنا

هند:طب قومى اتصرفى وخرجينى من المستشفى قبل ما أبو رجل مسلوخه يجى وبعدين نبقا نتكلم

رانيا:تمام استنى هروح أتصرف فى كرسى متحرك

هند:طب بسرعه رانيا خرجت جابت الكرسى وقعدت هند عليه بعد معاناه”

هند:يلا بسرعه طلعينى من هنا زمانه شاف الفيديو

رانيا باستفسار:فيديو ايه

هند بخوف:بعدين بس أهم حاجه يلا من هنا
“رانيا أخدتها وخرجوا من الباب الخلفي للمستشفى”

رانيا:هو مش إحنا كده سارقين الكرسى يا هند

هند بصتلها بقرف:مش وقته تبقا أرجعه

رانيا وقفت مره واحده

هند:ايه وقفتى ليه

رانيا:أنا نسيت شنطتى فوق
هند:يا أختاااااى

رانيا:دقيقه واحده هطلع أجيبها وأرجعلك

“رانيا طلعت تجيب شنطتها مهند بتبص حواليها بتوتر لحد ما حست بحد بيحاوط الكرسى بايديه”

=على فين العزم يا قطه الا كنت بتدورى عليا ولا ايه و
نرجع عند ندى وجاسر في اسكندريه

ندى بتوتر:أنت اتأخرت كده ليه قالى هيروح يسحب فلوس من البنك ويجى وعلى الحال دا من تلت ساعات يا ترى هو فين

_لا أنا مش هفضل على الحال دا كتير أنا هنزل أشوفه

“ندى نزلت وشاورت لتاكسى واتفاجأت وفضلت تبص للسواق وبرقت والسواق لما أتأكد من ملامحها اخد التاكسى وجرى منتدى طلبت تاكسى تانى”
ندى:بسرعه ولا التاكسى دا بسرعه

“التاكسى فضل ماشى وراه لحد ما وقف قدام بيت وطلع العماره بسرعه وندى استنت لما دخل وحاسبت التاكسى وجريت دخلت العماره”

البواب:رايحه فين يا ست!!يا ست يا ست
“ندى مش ردت عليه وشافت الأسانسير فى الدور الخامس فطلعت بسرعه ووصلت قدام الشقه فلقتها مواربه خطبت محدش طلعلها وقت الباب ودخلت لقت الرجل واقع على الأرض غرقان فى دمه”

ندى بخوف:عااااا

“فجأه لقت الجيران والبواب حواليها و.

هند:ولا ولا نزلنى هنا يلا

رامى بغضب:اخرسى خالص

هند:اوعي تكون فاكرنى هخاف منك ياض أنت السوشيال ميديا مقلوبه عليك أنت بس استنى عليا

رامى فرمل العربيه مره واحده وهند اتخبطت
هند بوجع:مش تحاسب يا غبى مش معاك واحده متكسره هنا

رامى:اهو لسانك الطويل دا هو ال مسببلك المشاكل

هند بهدؤ:وصلنى على بيتى زمان رانيا قالبه عليا الدنيا

رامى:هند من الآخر كده عايزه توصلى لايه
هند بغل:عايزه اخد حق كسرتى وقهرتي يا رامى عايزه أخد حق ما كنت بتذلنى حق ما خليت المساجين يضـ,ـربونى ويهنونى زيى زي أي واحده جيه من الشارع حق ما أخدتنى للطب الشرعى وشرخت شرخ جوايا عمرى ما هنساه أبدا.. ايه دول مش كفايه

رامي:بس مش أخويا يا هند

هند:العين بالعين والسن بالسن والبادى أظلم

رامى:هند أنا بعترف انى غلطت فى حقك بس أنا ضابط ودى شغلتي يعنى كنت هقولك يلا اتفضلي اخرجى علشان أنت شكلك بنت كويسه مش ينفع يا هند شغلتنا لازم أدله

هند:اوك وأنا باخد حقى أنت مش شايف منطرى ولا ايه يا أستاذ دا أخوك عامل منى بطاطس

رامى:هند أنا أخويا طالب في ثانوي أعتبريه أخوكى

هند:وأنت ما اعتبرتنيش أختك ليه

رامى قرب منها لحد ما بقا وشه فى وشها:علشان أنا عمرى ما شفتك على انك أختي يا هند
هند بتوتر:ط. طب أنت بتقرب كده ليه ما تتكلم وأنت فى مكانك ميبنش تانى

هند وشها أحمر وعدلت حجابها:ما هو أنت سحلنى الطرحه رجعت لوراوبعدين أنت مالك أصلا

رامى:شعرك دا محدش يشوفوه غيرى

هند بردح:غيرك.. وأنت تشوف شعرى بتاع ايه يا عنيا اوعى تكون فاكرنى بت من إياهم لا يا روحى دا أنا ال يفكر يبصلي أقلعله عنيه

رامي:اييييه راديو أشتغل َبعدين أنا غرضى شريف أنا عايز أشوف شعرك بس بالحلال

“هند اتكسفت ووشها أحمر”

رامى:الله دا احنا طلعنا بنتكسف زى البنات
هند بصتله بغضب:طب وبعدين

رامي:أنا مش هجبرك يا هند انك تمسحى الفيديو ولا حتى انك تقولي إن دا كان سؤ تفاهم بل بالعكس أنت لو عايزه تقدمى بلاغ أنا ال هخدك بنفسى

هند حطت ايديها على جبينه:مالك فيه ايه أنت دماغك بتوجعك

رامى شال ايديها من على جبينه وحطها على قلبه:لا مش دماغى يا هند قلبي، قلبى كده بيفرح لما يشوفك بحب أشاغب فيكى أنا حتى مش فاهم فيه ايه

هند شدت ايديها بتوتر:طيب خدنى على سكنى لو سمحت

رامى بهدؤ:حاضر_
عند ندى

_حاولتي قت..ل المدعو هشام حمدى ليه؟

ندى:بقالي ساعه بقول لحضرتك انى مقـ,ــ,ـتلتوش وحضرتك مش راضى تصدق

=بس الجيران كلهم دخلوا وأنت كنت موجوده عنده

ندى:حضرتك أنا يا دوب طلعت لقيته مقتول حتى البواب طلع بعدي بثواني يعني أكيد في الوقت دا مش هلحق أجيب سكينه وأقت..له

=وحضرتك كنت رايحه ليه

ندى بتوتر:أنا ك. كنت يعني هو

=اتوترتى ليه؟

ندى:مش اتوترت بس يعني أنا كنت رايحاله

“ندى مكملتش كلامها لما باب مكتب الضابط خبط”

_واحد اسمه جاسر الشناوى عايز يدخل

=دخله يا ابنى بسرعه

“دخل جاسر وأخد ندى فى حضنه ندى استغربت بس هي كانت خـ,ـايفه وحـ,ـضنته جامد”

جاسر:فيه ايه أنا مش فاهم حاجه

=المدام ندى متهمه فى محاولة ق*تل

جاسر بصـ,ـدمه:ـ,ـقـ,ــ,ـتل؟؟

ندى ببكاء:صدقنى يا جاسر أنا مظلومه

جاسر موجه كلامه للضابط:حضرتك ايه ال مأكدك إن هى

=هو الشك بيدور حواليها لكن فيه حد رفع البصمات ال كانت على السكينه ونشوف اذا كانت مـ,ـطابقه لبصمـ,ـاتها ولا لأ وكمان هنراجع الكاميراتـ,ـ

جاسر:ولحد ما تعرفوا دا أنا مراتي هتبقا معايا لأنها لحد دلوقتي مفيش حاجه تثبت إنها عملت كده

=جاسر بيه الَمتهم مدان حتى تثبت براءته بالنسبه لينا

جاسر:تو تؤ المتهم برئ حتى تثبت إدانته ولا ايه

=يعني تبقا المتهمه معانا ونسيبها تهرب
جاسر:هو المجني عليه ما*ت؟؟

=لأ فى العنايه المركزه وحالته خطيره
“قطع كلامهم شخص دخل”

_تقرير الطب الشرعى وصل يا فندم

=قولي يا ابنى التقرير بيقول ايه

_التقرير بيقول إن البصمات مش مطابقه لبصمات مدام ندى

ندى بفرحه:الحمد لله يارب

_وفيه حاجه تانيه يا فندم

=ايه هي؟؟
_التقرير بيقول إن الضـ,ـربه دى مش، ست تضـ,ـربها ال طعن الطعنه دي راجل وكمان الضـ,ـربه بأيد شمال يعني الشخص ال عمل كده أشول

جاسر:أظن أنا أقدر أخد مراتى

=طبعا يا فندم فيه بس شوية إجراءات هنخلصها وبعدها تقدر تاخد المدام
عند هند راحت على السكن لقت رانيا هناك

رانيا بلهفه:حرام عليكى انت غاويه تشليني

هند بسرحان:هششش

رانيا:هند يا حبيبتي مالك فيه ايه

هند:النهارده كان يوم غريب اوى

رانيا:كنت فين يا بنتى احكيلى ايه ال حصل
هند بتتويه:كنت بتمشي

رانيا بعدم تصديق:تتمشى ايه هند أنت ماشيه على عكاز يا ماما

هند طبطبت عليها:بعدين هحكيلك.. المهم أنت عملتي ايه فى شغلك

رانيا:اشتغلت فى شركة حازم بيه

هند:حازم بيه مين؟

رانيا:ابن خال ندي
هند:اوبااا حبيب القلب؟؟

رانيا:دا كان زمان يا هند أنا دلوقتى مبفكرش فيه
هند:طب عيني فى عينك كده

رانيا:أووف بقاا يا هند طب أنا علشان أثبتلك أنا فيه واحد متقدملي وأنا موافقه عليه
هند:لا دا احنا محتاجين قاعده طويله أدخلي اعملي كوبايتين شاى وتعالي

رانيا:حاضر

*رانيا دخلت المطبخ تعمل الشاى وافتكرت حاجه دموعها نزلت لكن مسحتها بسرعه، اما عند هند ففتحت موبايلها لقت فيه رقم غريب رن عليها حوالي عشرين مره فرنت تشوف مين”
هند:الو
=كده يا هند تعملي فيا كده

هند باستغراب:مين معايا

=أنا سليم
هند باستغراب:وأنت معاك رقمى منين يا سليم.

سليم:اخدته يوم الحادثه المهم مش موضوعنا أنت ايه ال عملتى دا
هند:ايه عملت ايه

سليم بصوت مهزوز:كده يا هند أنت وعدتيني انك مش هتضريني

هند بحزن:أنا يا سليم ا.
سليم بمقاطعه:أنا رنيت بس أعرفك اني مكنتش سك..ران يا هند أنا والد صاحبى كان تعبان جدا في اليوم دا وكنت رايحله لأن صاحبى دا مي.ت من سنه وباباه رن عليا أنا يا هند علشان بيعتبرني مكان عمرو الله يرحمه

هند:سليم أنا اسفه أوعدك انى هصلح غلطتى دي

سليم:ماشي يا هند شكرا “وقفل الخط”هند:اوووف يا ربى طب أعمل إيه
“هند مسكت موبايلها وكتبت بوست وأعلنت فيه إن كان فيه سؤ تفاهم سابق ما بينها وبين رامى فقررت تعمل الفيديو دا اما الحادثه فكانت غلطتها هى وهى ال دخلت فى العربيه”

رانيا خرجت من المطبخ معاها الشاى

رانيا:وادى يا ستى أحلى كوباية شاي بالنعناع لأحلى هند

هند:هاتي هاتي وتعالى احكيلى

رانيا:شوفي يا ستي هو أنا الشخص دا مش أعرفه أصلا بس هو قالي إنه معجب بيا من زمان وبيحبنى وإنه عايز يدخل البيت من بابه

هند:طب والله رجل شهم
رانيا:بس أنا خايفه هو يعنى واحد غني ومعاه عربيه ووسيم فبسأل نفسي هيبص لواحده زيي ليه

هند:عادي يا رانيا القلب وما يريد

رانيا:وكمان مين ال هيقبله لو حب يتقدملى أنت عارفه انى يعنى يتيمه

هند بتفكير:اممم احنا نخلى أبو ندى هو ولى أمرك حتى يبقا ليكي ضهر ويسأل عليه وكده

رانيا:فكرك هيرضى

هند:أبو ندى رجل طيب وعارف ربنا وبيحبنا وبيتمنلنا الخير

رانيا:تمام نكلم ندى وهو هيرجع يكلمني علشان نقرأ فاتحه

هند:على طول كده
رانيا:هو قالي انه عايز يبقا فيه حاجه رسمى ما بنا ونتعرف على بعض خلال فترة الخطوبه

هند:خلاص هنروح لندى بكره بس بيتها حتى كنت عايزه أطمن عليها

رانيا:تماام
عند ندي

ندي:الحمد لله إنها جت على اد كده أنا كنت مرعوبه اوى

جاسر:أنت ايه ال نزلك من غير ما تقوليلي يا ندى

ندى:كنت نازله أدور عليك علشان اتأخرت
جاسر:ااه أصل أنا عيل صغير وهتوه

ندى:ما هو أنا قلقت عليك

جاسر جز على أسنانه:ما علينا نزلتي تدورى عليا ايه ال وداكى شقة الرجل دا

ندى بدموع:دا الرجل ال أنا ركبت معاه التاكسى يوم الحادثه هو الوحيد ال يقدر يشهد معايا هو ال هيخليني اخد حقى يا جاسر

جاسر بهدؤ:أدخلى أجهزي يا ندى هنرجع القاهره النهارده

ندي:ايو بس
جاسر بزعيق:ندى مش تعرضيني علشان صبرى عليكى مش ينفذ

ندى بخوف:حاضر

“ندى وجاسر ركبوا العربيات وسافروا على بيتهم ال فى القاهره”
*تاني يوم

“جاسر وندى كانوا نايمين لما الباب خبط جامد قاموا الاتنين مفزوعين وخرج كل واحد من أوضته”

ندي:مين ال بيخبط كده

جاسر:أدخلى أنت جوا وأنا هشوف مين

ندي:حاضر
“جاسر فتح الباب لقا رانيا وهند واقفه سانده على عكاز”

جاسر:ايوه نعم فيه ايه حد يخبط كده
هند:فيه ايه يا عم أنت دا بيت أختي ما أخبط براحتي

جاسر مسح على وشه بغضب:اتفضلي

هند زقته بالعصايه ال في ايديه:يذيد فضلك يا أخويا أدخلى يا رانيا أدخلى

“وقفت فى الصاله وفضلت تنادي على ندى”

ندي:هند حبيبتى ايه ال جابك بس وأنت لسه تعبانه

هند:أروح يعني؟؟

ندي:لا يا حبيبتي والله َما أقصد اتفضلى تعالي.. أدخلى يا رانيا

“دخلوا كلهم قعدوا فى الرسيبشن”
جاسر:طيب هدخل أنا أعملكم حاجه تشربوها

هند:مانجا والنبى يا ابن عمى

” جاسر بصلها بقرف ودخل”
ندي:نورتونى والله

هند:عايزينك فى حوار

ندى بقلق:ايه فى ايه

هند حكتلها على كل حاجه

ندي:والعريس دا جاى امتى

رانيا:كلمنى وقالى انه هيجي النهارده بالليل
ندى:ايوه بس دا صعب انه بابا يجي بابا قاعد عند عمى

“قطع كلامهم لما جاسر دخل عليهم بالعصير فكلهم بصلوا وبعد كده بصوا البعض بنظره ذات مغزى”

جاسر:فيه ايه بتبصولى كده ليه

هند:تعالى أقعد معانا يا ابن عمي

جاسر:أولا أنا مش ابن عمك ثانيا لا أنا ورايا شغل مش فاضيلكو

ندى:بس أقعد بس يا جاسورى يا حبيبي عايزين منك خدمته

جاسر ضيق عنيه:جاسورى؟ وحبيبي؟ يا ترى وراكو مصيبة ايه

ندي:…….. بس يا سيدي فأنت هتيجي تقعد معاه

جاسر قام وقف:لا يعني لا

*بعد فتره كانوا كلهم قاعدين فى بيت رانيا وهند*

جاسر:أنا عايزه أفهم طب احنا جينا من بدرى ليه
ندي:عادي يا جاسر احنا ننتظره أحسن ما هو ينتظرنا

*جاسر نفخ بضيق
هند:لا افردلي وشك كده مش عايزين الجوازه تبوظ

رانيا خرجت من المطبخ:هند الجاتوه وقع.
هند:يا أنهار أبيض دا العريس زمانه على وصول
رانيا بحزن:هنقدم البيبسى بس

هند:لا أنا هنزل أشتري

ندي:أنت قادره تتحركى

هند:يا أبا عيب عليك هنزل واجى بسرعه
“هند نزلت أشترت جاتوهات من حلوانى قريب ورجعت البيت تاني”

هند:أنا جيبت يا ولاه وجبت الجاتوه

“دخلت الصاله لقت العريس قاعد مع جاسر وفجأه الأكياس وقعت من عيونها بصدمه لما شافت العريس آخر حاجه كانت تتوقعها انه يكون هو و… البارت 11

البارت ١٢ و١٣ هند:أنا جيت يا ولاه وجبت الجاتوه

“دخلت الصاله لقت العريس قاعد مع جاسر وفجأه الأكياس وقعت من ايديها بصدمه آخر حاجه كانت ممكن تتوقعها انه يكون رامى!!!!!”

هند همست بصدمه:رامى؟

رانيا:تعالى يا هند أقعدى

هند كانت سرحانه

ندى:هند رحتى فين

هند:هاا هدخل المطبخ أجيب الحاجه عن اذنكو

“كانت داخله المطبخ وهى بتخطف نظرات لرامى ال مش مديها اهتمام”

هند بدموع:ااه يا وا*طى.. طب ليه كلمتنى امبارح بالطريقه دى ليه عشمتنى فيك ليه خليت قلبى يعسم نفسه لييييييه “هند كانت ماسكه كوبايه فى ايديها كسرتها من كتر ما ضغطت عليها وايديها نزفت””هند مهتمتش وغسلت ايديها تحت الميا وحطت عليها منديل وكملت تحضير الحاجه وخرجت بيها قدمتها وفضلت تبص لرامى منزلتش عيونها من عليه”
رامى:احم أنا جاي هنا أطلب ايد الآنسه رانيا

جاسر:ايوه يا ابنى بس احنا لازم نسأل عليك الأول احنا مش هنرمي بنتنا

رامى:بطل سخافه بقا يا جدع أنت

جاسر:هو صراحة يا آنسه رانيا أنا مش هلاقى أحسن من رامى ليكي رامى صاحبى من زمان وإنسان خلوق ومحترم

” رانيا ابتسمت بكسوف وسكتت”

جاسر:لا الجواز مفيهوش كسوف يا آنسه رانيا هاا موافقه

رانيا:بس هو لازم يعرف انى بنت يتيمه وكنت احم عايشه فى ملجأ ويعنى أ..

رامى بمقاطعه:أنا عارف كل دا يا رانيا وموافق بيكى زي ما انت

هند فى سرها:يا ترى بتخطط لايه يا رامى وعايز تضرى صاحبتى فى ايه

جاسر:رأيك ايه يا آنسه رانيا

رانيا بخجل:موافقه

رامى:خلاص نقرأ الفاتحه

هند بزعيق:لا ما أنا مش هقدر أسكت أكتر من كده وأنا شايفه صاحبتى هتتجوز واحد زيك

ندي:فيه ايه يا هند

هند:فيه إن الأستاذ بيضحك عليها وأنا معرفش ايه هدفه.

رانيا:أنت بتقولي ايه يا هند

هند:أنت كنت بتسألينى رحتى فين امبارح أنا كنت مع الأستاذ دا الأستاذ دا كان عمال يتنحنح ليا امبارح وفهمني انه.. انه بيحبنى

رامى بعصبيه:أنت مجنونه يا بت أنت

هند:أخرس يا كداب جاى تضحك عليها ليه هااا؟ عايز تنتقم مني فى صاحبتى مش كده لكن دا بعدك

رانيا:أنا مش فاهمه حاجه فيه ايه

رامي:أنا هعرفك هند دى قابلتها لما كنت قابض عليها فى قضية آداب وحاولت توقعنى فى حبها بس أنا اعترفتلها اني بحبك أنت وهى اتغاظت وقالتلي إنها عمرها ما هتسيبنا فى حالنا

هند اتلجمت من الصدمه ومنطقتش