عاوزك ٢
زين : هيفيد بايه سواء هديت او لا ؟! احمد : سوزى عاوزه تتكلم معاك زين : مش فاضى سوزى بدلع : يا زينوو………. ( يقاطعها زين بحركه من ايده من غير ما يبصلها ) زين بصرامه : قولت مش فاضى ( تقرب منه وتمسك ايده بس زين يسحب ايده منها بهدوء ) زين ببرود : اعتقد انى هزائتك بالادب .. لو دا مكفكيش انا ممكن اهزائك بقله الادب .. يستحسن تسكتى وتهدى وبطلى ترخصي نفسك لانى بدأت اقرف منك .. بعد اذنكو ( يسيبهم ويطلع وسوزى واقفه مكانها وحست كأن حد رمى عليها جردل ميه بارده .. يطلع زين
اوضته ويدخل .. يبص حواليه ويتأكد ان كل حاجه مترتبه .. يفتح الشنط ويلاقى كل الحاجات جوده وجاهزه ) زين : كده تمام .. يلا روح تفسار : هنروح فين ؟! زين : متسأليش كتير روح : اوكى ( ياخد الشنط وينزل وروح وراه .. صحابه ياخدوا بالهم منه .. كلهم يقوا ويقفوا قدامه يمنعوه يخرج ) زين : لو سمحتوا يا جماعه ابعدوا وخلونا نمشي مفيش داعى للى هتعملوه لاننا فعلا هنمشي معاذ : ايه يابنى اللى بتقوله دا ! .. استهدى بالله يا زين دا سوء تفاهم وهيتحل .. متكبرش الضوع كده يبصله زين : انت شايف انه
سوء تفاهم وانى مكبر الضوع ؟! ( يسكت معاذ لانه فعلا معاه حق واحترم قرار صاحبه ووقفته مع مراته ) محد ” صاحبهم ” : طب اقعد ونحل شكله زين : بعدين احنا حاليا لازم نروح ونستلم الشاليه سوزى بصه : انت اجرت شاليه ! .. انت بجد مش هتقعد معانا ( يتجاهلها زين ويمسك ايد روح ) زين : بعد اذنكو يا جماعه هنروح نرتاح شويه ونتقابل الصبح احمد : يابنى اعقل وبطل اللى بتعمله دا معاذ : خلاص يا احمد سيبه .. خليهم براحتهم مريم ” صاحبتهم ” : ازاى يعنى يمشى وهو مضايق كده ؟! زين :
مش مضايق بس مش مرتاح هنا .. فالاحسن تسيبونا براحتنا بدل ما نرجع القاهره وكده الضوع هيكبر بجد احمد : هم خلى بالك منها يبصله زين : افن ! احمد : يعنى خلى بالكو من نفسكو ( يبصله زين نظره ليها الف معنى واحمد نوعا ما قلق من نظرته ) زين : يستحسن الكل يعتبرها مش جوده والتعامل يكون معايا انا بس .. مراتى خط احمر سوزى : يااخويا ع ايه كل دا .. بلا نيله روح : ما تتلمى بقي يا وليه انتى انا ساكتالك من الصبح ( زين يضغط ع ايد روح جامد ويبصلها بحده لدرجه انها خافت
منه وسكتت .. ياخد الشنط ويخرج روح قدامه .. يركبوا العربيه .. يعدى وقت كتير .. يوصلوا الشاليه اللى زين اجره .. شاليه قدام البحر بالظبط .. الطريق حوليه شبه صحرا .. النور خفيف يدوب مدى ضي للمكان .. روح تبص ع الشاليه وتنبهر بجماله .. كل الشاليه ابيض والحيطان ازاز وف جنينه كبيره حولين الشاليه بتنتهى بالرمل ويه ) روح بانبهار : احنا هنقعد هنا !!!! زين : ايوه روح : واااااو بجد زين : طب هنفضل واقفين كده كتير ! روح : احم .. طب مش هتفتحه زين : طب مش نقرب ( تبتسم روح وياخدها زين ويدخلوا
الشاليه اللى اقل ما يقال عنه انه رائع .. روح ابتسامتها اترسمت ع وشها وزين استغرب فرحتها بحاجه بسيطه زى دى .. قدرت تنسي اللى حصل لمجرد انه جابها ف مكان كويس .. استغرب سذاجتها جدا وف نفس الوقت ابتسم ع ابتسامتها وبرائتها .. بصلها ولاول مره عينه تلمع ويحس بالارتياح لمجرد انه شايفها بتبتسم ومبسوطه .. روح عماله تتفرج ع كل ركن ف البيت وهى بتضحك لفت انتباها سكوت زين .. تبص تلاقيه بيبصلها ومبتسم تستغربه ) روح تغراب : بتبصلى كده ليه ؟! ( يفوق زين من سرحانه ف جمالها ويحاول يرسم الجديه ع وشه ) زين :
